Η επαναφορά της ορθής πολιτικής ζωής στη χώρα μας δοκιμάζεται. Πέραν του εκφυλισμού και της αναποτελεσματικότητας στις εναλλασσόμενες κυβερνήσεις επί τρεις δεκαετίες, ετέθη η ταφόπλακα με την εφαρμογή των μνημονίων. Ο κοινός τόπος των αστικών κομμάτων επί δεκαετίες βήμα-βήμα χάθηκε. Το εθνικό ή κοινωνικό κεφάλαιο της ελληνικής κοινωνίας των κοινοτήτων εξαφανίσθηκε. Το ίδιο συνέβη και με την δημόσια διοίκηση, που ισοπεδώθηκε από τον κομματισμό και την αναξιοκρατία. Οι θεσμοί, ο ένας μετά τον άλλο, έχαναν την αποδοχή των πολιτών και η χώρα κατρακύλησε στο «μαύρο» 2010. Η επιβολή των μνημονίων, κατά παγκόσμια πρωτοτυπία έγινε με διχασμένο τον πολιτικό κόσμο (υπαιτιότητα του ΠΑΣΟΚ) και με διάρκεια εννέα ετών. Δεν υπάρχει στην ιστορία της ανθρωπότητας τέτοιο προηγούμενο. Με υποταγή στα κελεύσματα των ξένων, η Πατρίδα προδόθηκε και ο λαός πτωχοποιήθηκε. Στην διάρκεια των εννέα ετών επεβλήθη το χαράτσι, αντί του ΕΤΑΚ, το Αγγλικό δίκαιο, η ληστρική επιδρομή στα αποθέματα οργανισμών, οι πολλαπλές ανακεφαλαιοποιήσεις των τραπεζών, το κούρεμα των κρατικών ομολόγων, το αίσχος των Funds, η παραχώρηση της δημόσιας περιουσίας και η περικοπή μισθών και συντάξεων. Δηλαδή στην ουσία εξαφανίσθηκε η υπόσταση του κράτους. Επομένως κάθε σοβαρή συζήτηση περί ύπαρξης πολιτικής, προκαλεί θυμηδία και οργή. Παρά ταύτα η χώρα και ο λαός της επέζησαν, χάριν της εθνικής ταυτότητας και της διεθνούς συγκυρίας. Προφανώς και υπήρξαν και κάποιες προσωπικές αναλαμπές μέσα στην καταχνιά αυτών των χρόνων. Η επονομαζόμενη οικονομική κρίση, που ήταν πολιτική και γεωστρατηγική έφερε και την ατιμωτική συμφωνία των Πρεσπών ως γεωπολιτικό αποτέλεσμα μαζί με την κοινωνική μετατροπή των πολιτών.
Εδώ και επτά χρόνια η χώρα βρίσκεται σε κατάσταση απελευθέρωσης από τα μνημόνια και προσπαθεί να βρει την κανονικότητα. Στην κρατική της υπόσταση όμως οι θεσμοί δεν ανατάσσονται, αντιθέτως κατρακυλούν και οι μνημονιακοί κανόνες κυριαρχούν. Υφίσταται μείζον ζήτημα στην οικονομία, που δεν αναθερμαίνεται και δεν διαχέεται εισόδημα στο σύνολό της κοινωνίας. Συγκεντρώνονται υπερπλεονάσματα, όπως επί μνημονίων και αποσπασματικά διανέμονται επιδόματα και βοηθήματα στήριξης. Με κεντροδεξιά υποτίθεται κυβέρνηση, βιώνουμε έναν γαλάζιο ΣΥΡΙΖΑ. Η ελληνική δικαιοσύνη αντικαθίσταται από την ευρωπαϊκή , που γίνεται αποδεκτή από τους πολίτες, λες και η χώρα βρίσκεται σε μνημόνια. Τα τραύματα των γεγονότων (Τέμπη, Υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ κ.ά.) είναι που απαξιώνουν πολίτευμα και θεσμούς. Η χώρα κινείται εκτός μνημονίων με μνημονιακές εφαρμογές. Τα Funds λειτουργούν χωρίς φορολογική αναφορά με ασυδοσία. Η πολιτεία δεν ανατάσσει και δεν θεσπίζει νομοθετικό πλαίσιο εναρμονισμένο στην κανονικότητα. Τα κρατικά ομόλογα που είναι συνώνυμα με την ταυτότητα του κράτους, δεν ανακτούν στοιχειωδώς αξία αναλογική των περικοπών σε μισθούς και συντάξεις. Η αγορά αγκομαχά με υποκατανάλωση και συγκέντρωση του πλούτου σε λίγους. Αφού έγινε η δραματική περικοπή σε μισθούς και συντάξεις, η επαναφορά στην κανονικότητα, επιβάλλει την επιστροφή στο καθεστώς του 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης με τις πετσοκομμένες αποδοχές. Κανείς δεν ζητάει αμεσότητα, αλλά φωνάζει ο δρόμος τουλάχιστον προς την κανονικότητα σταδιακά. Η αναξιοπιστία του κράτους κορυφώνεται. Τα υπόγεια κοινωνικά ρεύματα διογκώνονται. Πριν ξεσπάσει η θύελλα ή έστω ο ευτελισμός του κράτους, επιβάλλεται πολιτικοί, πολίτες και κυβερνώντες να συναισθανθούν, ότι χωρίς αξιοπιστία το κράτος φθίνει και εκφυλίζεται. Πρώτο και μέγιστο βήμα η αναστήλωση της αξιοπιστίας του κράτους. Για να υπάρξει πυξίδα και ελπίδα.
