«Η τίγρη» είχε πει, τότε στα χρόνια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, πως «ο πόλεμος είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την αφήσουμε στους στρατηγούς». «Η τίγρη» ήταν το παρατσούκλι του Γάλλου πολιτικού, εκδότη και δημοσιογράφου Ζορζ Κλεμανσό, ο οποίος έγινε και πρωθυπουργός από το 1906 έως το 1909 και ξανά αργότερα στα χρόνια 1917-1920. Η φράση του έμεινε στην ιστορία και συχνά πυκνά με κάποια αφορμή ξεγλιστρά από το χρονοντούλαπο υπενθυμίζοντάς μας -σε διαφορετικές περιόδους φυσικά- τη διαχρονικότητά της. Γιατί ουσιαστικά η ρήση του Κλεμανσό υποδηλώνει ότι ο πόλεμος δεν είναι μια απλή αλληλουχία στρατιωτικών επιχειρήσεων, αλλά πραγματικά μια αμιγώς πολιτική πράξη η οποία συμπυκνώνει τεράστιες, σχεδόν ανυπολόγιστες, κοινωνικές και εθνικές προεκτάσεις. Άρα, σύμφωνα με την «τίγρη», τον τελικό λόγο πρέπει να τον έχουν οι πολιτικοί, αφού αυτοί λογοδοτούν στον λαό, και να μην ανήκουν οι αποφάσεις αποκλειστικά στον λαό. Ο συλλογισμός αυτός ουσιαστικά συνεχίζει τη σκέψη του μεγάλου θεωρητικού του πολέμου, του Γερμανού Καρλ Φον Κλαούζεβιτς -είχε ζήσει περίπου έναν αιώνα πριν από τον Κλεμανσό- που είχε πει πως «ο πόλεμος είναι πραγματικά η συνέχεια της πολιτικής, απλώς με άλλα μέσα».
Μετά από αυτές τις αναφορές στον Κλεμανσό και τον Κλαούζεβιτς, αλήθεια ποια απάντηση μπορεί να δοθεί στο ερώτημα τι γίνεται όμως όταν ένας πολιτικός σκέφτεται… στρατιωτικά και μάλιστα όταν ο πολιτικός δεν είναι καν… πολιτικός, αλλά ένας πανίσχυρος businessman; Τότε, η μόνη σαφής απάντηση ίσως είναι αυτή: μύλος!
Αυτό που γίνεται στη Μέση Ανατολή εδώ και δύο μήνες πραγματικά μόνον ο Ντόναλντ Τραμπ θα μπορούσε να το πετύχει. να προκληθεί ένα πραγματικό χάος, χωρίς κανέναν προφανή στόχο, χωρίς κανείς να μπορεί να υπολογίσει το μέγεθος της ζημιάς σε θύματα και υποδομές και κανείς να μη μπορεί να εκτιμήσει το εύρος της «πληγής» στην παγκόσμια οικονομία.
Κανείς να μη μπορεί να μετρήσει το πλήγμα στο αμερικανικό γόητρο και κυρίως κανείς να μη μπορεί να περιγράψει την επόμενη μέρα! Παράλληλα, πανεύκολα μπορεί να καταλάβει ο οποιοσδήποτε πως μόνο χαμένοι υπάρχουν από τη «στρατιωτική επιχείρηση» που από κοινού άρχισαν ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν: ούτε αλλαγή του καθεστώτος είχαμε στην Τεχεράνη, το εμπλουτισμένο ουράνιο πάει κι έρχεται, πλήγματα έχουν δεχτεί οι χώρες στον Περσικό Κόλπο, η ενεργειακή κρίση δεν θα λήξει καθόλου εύκολα, προτάσεις επί προτάσεων υποβάλλονται και απορρίπτονται μεταξύ του Λευκού Οίκου και του ισλαμικού καθεστώτος και κανείς κυριολεκτικά δεν μπορεί να δείξει μια έστω λάμψη στην άκρη του τούνελ.
Βεβαίως, όλα αυτά συμβαίνουν αφού ο Αμερικανός πρόεδρος δεν μιλά, δεν πράττει ως πολιτικός, με την έννοια που λίγο πολύ έχουμε όλοι στο μυαλό μας, αλλά από τη μια μεριά λειτουργεί σαν σερίφης ζωσμένος με τα πιστόλια του και πυροβολεί τα πάντα και από την άλλη προσπαθεί να προστατέψει ή και να αποκομίσει κέρδος μέσα από τις… business που ξέρει πραγματικά να κάνει. Όμως με όλα αυτά τα δεδομένα ανακατεμένα στο… σέικερ του Λευκού Οίκου, ανακατεύεται κι η ζωή ολόκληρου του πλανήτη. Άλλωστε, δεν ακούει κανέναν και τίποτα. Ούτε φίλους ούτε συμμάχους, ούτε γραπτούς ούτε άγραφους νόμους, ούτε εθνικό -made in USA- δίκαιο αλλά ούτε και διεθνείς κανονισμούς. Ο μοναδικός που άκουσε ήταν ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπέντζαμιν Νετανιάχου. Είναι γνωστό πως το Τελ Αβίβ προσπαθούσε εδώ και πολλά χρόνια να πείσει τον εκάστοτε Αμερικανό πρόεδρο να επιτεθεί στο Ιράν. Και πάντοτε αυτές οι προσπάθειες έπεφταν στο κενό, αφού δεν υπήρχαν ευήκοα ώτα στον Λευκό Οίκο. Μέχρι που επανεμφανίστηκε στην προεδρία των ΗΠΑ ο Τραμπ.
Τώρα είμαστε στη φάση τού «μπλέξαμε» και κανείς δεν μπορεί να περιγράψει πώς πραγματικά θα ξεμπλέξουμε. Οι συνομιλίες έστω και τηλεφωνικά αλλά με προτάσεις-σχέδια βρίσκονται -υποτίθεται- στο τραπέζι ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν, αλλά και πάλι άκρη δεν βγαίνει σε ένα συνεχές αδιανόητο πινγκ πονγκ (εν μέσω της «εκεχειρίας», βέβαια, στον Λίβανο συνεχίζεται η ισοπεδωτική επίθεση του Ισραήλ, με τη Χεζμπολάχ όμως να παραμένει ισχυρή).
Παράλληλα, οι ειδικοί αναλυτές πιστεύουν πως, ακόμη κι εάν σήμερα το πρωί πατηθεί ένα κουμπί που να δείχνει τον δρόμο για την πολυπόθητη ειρήνη, τις πληγές του πολέμου θα χρειαστούμε πολύ καιρό για να τις θεραπεύσουμε.
Εάν μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία αρχίσαμε να πιστεύουμε πως πια μπήκαμε στον αστερισμό του… απίστευτου, τώρα πλέον με σιγουριά θα λέγαμε πως ζούμε ακριβώς στο κέντρο του. Γιατί το να συζητάμε για ένα νέο Ευρω-ΝΑΤΟ ή για ένα ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ ή για ένα ΝΑΤΟ (βλ. Βορειατλαντική Συμμαχία!) με εταίρους από την Ιαπωνία, την Ταϊβάν και την Αυστραλία, όπως είπε το άλλοτε δεξί χέρι του Τραμπ Στιβ Μπάνον από το Φόρουμ των Δελφών, είναι σαν να αλλάζουν οι παγκόσμιες σταθερές μας, σαν να κάνουμε ρισέτ στον πλανήτη…
